Ύβρις. Για την γενιά μας έγινε ανάγκη και πεπρωμένο η ξενιτιά. Μετρώ και ξαναμετρώ, ξενιτεύονται μπορεί και εφτά στους δέκα. Να μείνεις πίσω; Να κάνεις τι; Δύσκολο να περιμένεις για τρία και πέντε χρόνια μέχρι «να ανοίξει η θέση», να ξεκινήσει δηλαδή η ειδίκευση σε κάποια από τις -λογίες ή τις -ουργικές της ιατρικής.
Και εν τω μεταξύ τι γίνεται με την «τέχνην τὴν ἐμήν»; Υπομονή να υπάρχει. Αν όχι σε κάποιο αγροτικό, δοκιμάζεις την τύχη σε ένα από τα πολλά «κέντρα αισθητικής και αδυνατίσματος» για τον βασικό -συν τα τυχερά. Είναι βέβαια και οι εφημερίες του τρόμου σε κάποια ιδιωτική κλινική. Άλλο που αν έχεις τσίπα εύχεσαι στο τέλος να μην ήξερες ποτέ ότι υπάρχει, έτσι όπως υπάρχει και επιβιώνει το είδος αυτό των κλινικών.
Και για τους φιλόδοξους η έρευνα. Άν μπορείς κατά τον Όρκο -και μετά από έξι τουλάχιστον χρόνια γνωριμίας με το πώς λειτουργεί το πανεπιστήμιο- να κάνεις «τον διδάσκαλό Σου της ιατρικής τέχνης ίσο με τους γονείς Σου και την κοινωνό του βίου Σου». Και είναι μάλλον δύσκολο όταν -πλην εξαιρέσεων- διδακτορικό σημαίνει, κοντά σε πολλά άλλα, να κάνεις εργασίες και για τον εκλεκτό του καθηγητή που δεν είδες και δεν άκουσες ποτέ. Άσε που τις περισσότερες φορές εργάζεσαι αμισθί, κάτι σαν χόμπι.
Αδιέξοδο λοιπόν. Και ύστερα είναι κι η κρίση, αλλά όχι μόνον. Σε πονάει που η εκπαίδευση στην Ελλάδα επαφίεται στο φιλότιμο και στην τύχη. Είναι λέει κλινικές που βγαίνεις χειρουργός χωρίς να αγγίξεις ποτέ το νυστέρι. Γιατί ο πελάτης έχει πληρώσει καλά για να χειρουργηθεί από Επιμελητή κι ως εκ τούτου «ο πληρώνων τοις μετρητοίς» έχει πάντα δίκιο. Είναι που είμαστε και μικρή αγορά και κανείς δεν θέλει να μάθεις την τέχνη μήπως και σε βρει μπροστά του, αύριο, ανταγωνιστή. Αλλά και κλινικές που οι ρόμπες είναι περισσότερες από τις πυτζάμες και στο γραφείο των γιατρών δεν χωράς ούτε να καπνίσεις, πόσο μάλλον να εκπαιδευτείς. Δεν είναι αμελητέοι και οι ιατρικώς αγράμματοι, ακατάλληλοι, αναποτελεσματικοί, και οι πολλοί απλώς αδιάφοροι επιμελητές-εκπαιδευτές. Είναι να κρατάς την ανάσα σου, να μην χαλάσει το θάμα που κάνει αυτό το χάος, στις πλάτες λίγων, να προσφέρει όσο προσφέρει ακόμα… Ο μισθός και τα πέντε περίπου ευρώ για κάθε ώρα εφημερίας, πιάνονται στα θετικά, δεν είναι να παραπονιέσαι τέτοιες εποχές δύσκολες.
Χίλιοι νέοι γιατροί κάθε χρόνο. Οι μέσα. Γιατί είναι άλλοι τόσοι και οι απ’ έξω. «και γεμίσατε την γην, και κυριεύσατε αυτήν». Εξετάσεις; Κάτι σαν το ΑΣΕΠ, λένε, αλλά για τις ιατρικές ειδικότητες. Και εάν μπούν εξετάσεις, τι θα γίνουν όσοι περίμεναν όλα αυτά τα χρόνια; Χώρια που κάποτε είθισται οι «έσχατοι να έσονται πρώτοι». Ποιος «αναμάρτητος» από τα ιερατεία των ιατρικών σχολών θα βρεθεί να «φυλάττει τους φύλακες» της αξιοκρατίας; Είναι ωραίο να διαπιστώνεις πόσο βαθιά πάνε οι ρίζες του σήμερα στον ωραίο Ελληνοχριστιανικό μας πολιτισμό. Εξ ου και η ξενιτιά σε άλλους βαρβαροπροτεσταντικότερους, κυρίως, πολιτισμούς με λιγότερα αρχαία -και αρχαϊκά- προβλήματα.
Στο σταθμό του Μονάχου, της Στοκχόλμης, του Λονδίνου, στα λιμάνια του Νέου κόσμου, παντού, κάτι σαν τους ήρωες της «Βάρδιας» του Καββαδία. Μεγάλη η βλασφημία, να μισεύει το ιερότερο για πολλούς μικροαστικό Greek dream, αυτό του κανακάρη γιατρού. Τσάμπα τα φροντιστήρια, τα έξοδα έξι χρόνων και στράφι τα τραπεζώματα στο πτυχίο και οι κορνίζες. Που και πού η φωνή της λογικής -Αν τα ‘χα τώρα αυτά τα λεφτά, σου άνοιγα μαγαζί και πέρναγες δυο ζωές…
Ευτυχώς δεν πάει κανείς χαμένος . Έξω, είναι μεγάλες οι ανάγκες σε γιατρούς. Ακόμα. Ζει λοιπόν η πατρίδα ξανά την ιστορία. Αυτήν τη φορά αλλιώς. Κάτι λίγο από φάρσα και από τραγωδία. Με pop αντί για Καζαντζίδη, κλήσεις στο skype αντί για το «αγαπητή μου μητέρα υγιαίνω…» και low budget πτήσεις αντί για «το acropolis θα φτάσει, να 'ταν και να κατεβάσει ».
Έτσι τα καταφέραμε. Να ασκούμε το λειτούργημα όχι για τον Ρωμιό που πλήρωσε χρυσές τις σπουδές μας σε φόρους και έξοδα, αλλά για τον Γερμανό συνταξιούχο, τον Άγγλο ασθενή, τον Σουηδό της επαρχίας. Όπου δεν θέλουν ή για όπου δεν φτάνουν δηλαδή οι γηγενείς. Και πάλι καλά να λέμε. Αυτό όλο κι όλο είναι το συλλογικό μας βίωμα. Μία και μόνη η δικιά μας υποχρέωση: το βίωμα να γίνει συνείδηση και χρέος όταν και για όσους φτάσει η ώρα της επιστροφής. Να μην κάνουμε τα ίδια για να μην υποχρεωθούν οι επόμενοι την μοίρα μας. Νέμεσις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου